Rozmowa (dys) kwalifikacyjna.

W życiu czasami są takie momenty, kiedy można w całej okazałości dostrzec, jak bardzo niekiedy jesteśmy niekompatybilni ze światem, jaki nas otacza. Albo ze środowiskiem, z jakim, bądź co bądź w niektórych sytuacjach przymusowo, musimy obcować.
A może tylko ja mam takie dziwaczne odczucia, bo może jestem zwykłym psychoneurotykiem.A pisał swego czasu wybitny znawca takiego charakteru, [...]

Przeczytaj cały Post »

Dziś nieczynne.

Czas wolny chyba dla każdego jest zawsze polem do popisu, by trochę pofilozofować. “Pofilozofować” – to słowo wydaje mi się tu adekwatne, bo jak można nazwać inaczej refleksje, których sam nie jesteś pewien – dla Ciebie są niezwykle ważne, wydają Ci się szczerymi wynurzeniami z głębi serca tego, co zazwyczaj ukrywasz skrzętnie, a dla kogoś [...]

Przeczytaj cały Post »

Kupować miłość.

To niesamowite, jak bardzo zmienić się może rodzina. Lub być cały czas inną niż Ci się wydawało, ukrywając to skrzętnie. No,  może czasem, siedząc samemu w pokoju za zamkniętymi drzwiami, dało się usłyszeć kilka, kilkanaście….kilkadziesiąt… niemiłych słów.
To niesamowite, jak ludzie, zwierzęta obdarzone przecież uczuciami, kupują je sobie u innych. Tyle czasu. Tyle czasu żyć w [...]

Przeczytaj cały Post »

Ostatnia deska ratunku.

Nadal pozostając w niemalże grobowym nastroju, chyba adekwatnie do świąt, spod palców wymykają mi się same smutki, pesymistyczne myśli, same półsłówka traktujące jednak w pełni o tym, co najbardziej przybijające. Szkoda gadać, lepiej wstukać wiersz.
“Twoimi śladami”
Oddała bym siebie Tobie
owiniętą w pakowy papier
obwiązaną dratwą
Poznałbyś, że to ja
po tym, jak w ścianki drapię
jak szeptam,
że jesteś moją jedyną [...]

Przeczytaj cały Post »

Wiekuista światłość?

Wszystkich Świętych. W autobusach miejskich, na wyświetlaczach przesuwa się ospale informacja: “1 listopada 2008 roku. Godzina tamta i siamta. Imieniny: Wszystkich Świętych”. A więc świętujmy. Każdy ma dziś swoje imieniny. No, z małymi wyjątkami, bo z pewnością nie każde imię ma swojego świętego patrona. A my co? My, Polacy, o mesjańskich niegdyś zapędach, z przesadną [...]

Przeczytaj cały Post »

Czasem nagle smutniejesz

“Twoje Łzy”
.
Patrzę na Ciebie
I widzę tylko łzy
Zasłaniające Miłość i radość
Mgłą smutku
Którą sam stworzyłem
.
Patrzę na siebie
I widzę tylko potwora
Zadającego ból i rany
Smutnego potwora
Którego sam stworzyłem
.
Patrzę na nas
I widzę nasze Serca
Rozdarte wielką odległością
I ziejącą łzami otchłanią
Której nie zakopałem
.
Patrzę znów na Ciebie
I wiem, że zatrzymam łzy
Odsłonię Miłość i radość
Rozwieję mgłę smutku
Którą sam stworzyłem
.
Patrzę znów na siebie
I wiem, że [...]

Przeczytaj cały Post »

Tato.

Wiersz o pewnej dziewczynce. Bynajmniej nie o mnie, choć momentami mógłby takowym być.
“Adresat nie żyje”

Wysłała mu w kopercie
kilka płatków róż
pomarszczonych przez czas,
otulonych przez kurz
wołających pomocy.
Gdzieś tam w liście
zapodziało się na zimę
ciepło kilku kocy
jasność kilku ogników
kominka.
Tak,
to była ona -
ta mała, pulchna dziewczynka.
Co między kartki
niestarannych literek
wcisnęła śmiech
dziecka wołającego:
Berek, berek!
Co w kleksie
prawie na pół strony
ukryła smutki
fochy
czas stracony
na spaniu
Bo [...]

Przeczytaj cały Post »

Samotne jabłko.

Smutne refleksje.
“Jabłko”
Upadło jabłko z drzewa
w trawę jesienną, zmokniętą
Tam w dole słowik nie śpiewa
Wygina szyjkę, słabiutką, maleńką.
Siedzę pod starą jabłonią,
deszcz spływa po korze
Cienkie, wiotkie liście
szeptają: “Boże, Boże…”
W powietrzu fruwają
Mokre, niematerialne
paciorki różańca
Spadają bezszelestnie
Skazane, choć niewinnie
na dno ziemskiego szańca.
Upadło jabłko z drzewa
w trawę jesienną, zmokniętą
Tam w dole słowik nie śpiewa
Wygina szyjkę, słabiutką, maleńką.
I cały sad w różańcach
modlitwach nieskończonych
na [...]

Przeczytaj cały Post »

A Koniec powtarza: “Ach tak…”

Tytuł niejednoznaczny…a może i tak? Może każdemu oczywisty jest fakt, że ten koniec, ten marny kres naszego bytowania nie może zrobić nic innego, jak tylko powtarzać te dwa słowa, dwa nieodwołalne słówka, które wygłosi każdemu z nas.
Śmierć – temat rzeka, raz nas do siebie przybliża raz ucieka… Jedni się jej boją, inni uparcie twierdzą, że [...]

Przeczytaj cały Post »

Bańki jak marzenia.

Jak zwykle kiedy wstukuję tu jakiś wpis, bierze mnie na jakieś refleksje, wspomnienia, smutki…
I dziś nie złamię tej reguły. Przypomniało mi się dziś, jak na wakacjach razem z Pawłem puszczaliśmy bańki mydlane. Niby tak dziecinne, tak nie przystoi każdemu, kto nie jest kilku latkiem, a tak piękne. Każdy kto choć troszkę jest starszy od tych [...]

Przeczytaj cały Post »