Za oknem pięknie. We wakacje raczej nie jest możliwym, by od nieba uzyskać tyle słońca, ile jest dziś. Niebo… nie nie, nie jest bezchmurne, białe obłoki tu i tam nadają mu impresjonistycznego wyrazu, niczym kolorowe plamy z obrazów Moneta. Na balkonie, w plastikowych doniczkach mamy kwitną kolorowe kwiaty. Na tle nieba wyglądają bajkowo - takich przecudnych kolorów nie można uzyskać żadnymi farbami, żadną, najsprawniejszą dłonią malarza. Nawet świeżo otynkowane łagodnymi kolorami stare bloki wyglądają dość estetycznie w takiej scenerii.

Więc cieszę się, że w moje urodziny:

• jest piękne słońce.
• mamie rozkwitły piękne kwiaty.
• szare osiedle wygląda ładnie.
• mam kogo kochać. I to nie tylko w urodziny!

***

“Biały gołąbek”

Na rynku turyści karmią gołębie,
Biała dama otula się szalem.
Anglik drugiego bije po gębie
To już znam doskonale.

Już znam głos gołębi nad Wisłą leniwą.
Już turkot dorożek po bruku też znam.
Poznałam Smoczą Jamę, wielką acz leciwą,
Z barwnym pamiątkami poznałam już kram.

W komnatach duch Bony się krząta,
Arrasy dumnie błyszczą po dawnemu,
Starych murów zapach wypełnia sale,
Poznałam to kilka lat temu.

Już znam w fontannach błysk słońca,
Już słyszałam krzyk nadwiślańskich mew,
Lecz siebie samej nie znam do końca,
Swoje zakamarki poznać chcę.

Prowadzą mnie szyldy małych sklepików,
czyjaś dłoń mnie porywa w ślepą ulicę,
Ustaje gwar, zabawa, mieszanina krzyków,
Schylają się ku brukowi stare kamienice.

A tutaj spokój, można śmiało obserwować
Bruzdy na tynku, okna pozbijane,
W jedno myśli zaczynają się budować,
Chodzić prosto zaczynają oczy pijane.

Twoja dłoń pozwala mi siebie samą poznać,
Nawet wtedy, gdy wiem, że jest, choć jej nie odczuwam
Twoja dłoń mnie prowadzi w świat myśli i doznań,
Bez niej niczym biały gołąbek na rynku,
rozpierzcham się w powietrzu, znikam, odfruwam.

***

Zdjęcie? Na przekór. Czarny gołąb, wielkie miasto. Ani śladu po słońcu, kwiatach, błękitnym niebie. Bo to troszkę przygnębiające pierwszy raz obchodzić urodziny nie będąc samotnym, lecz jednak samemu.

Kocham Cię, Misiu, i już nie mogę się doczekać, kiedy wrócisz.

Dziś imieniny Pawła. Choć jesteśmy daleko od siebie i moje Słońce nie będzie miało możliwości obejrzeć tej notatki jeszcze przez co najmniej trzy tygodnie, to umieścić go tutaj jest moim obowiązkiem, a co najważniejsze - przyjemnością. Bo miłość - choć jest szczęściem - niesie za sobą też wiele obowiązków. Szczęśliwych obowiązków.

Pawełku, Misiaczku mój najdroższy, te kilka słów, choć może czasem niezgrabnie dobranych, wklikuję dziś w klawiaturę specjalnie dla Ciebie:

W dniu Twoich imienin chciałabym Ci życzyć, aby w Twoich oczach zawsze migotały takie jasne iskierki radości, jakie ja miałam szczęście oglądać…Aby na Twoich ustach wiecznie widniał uśmiech - nieważne, czy nieśmiały, czy “banan” od ucha do ucha, ale ważne, by był szczery…A jeśli kiedyś po Twoim policzku spłynie łezka - niech będzie to kropelka radości…A jedyne, czego życzyć Ci nie muszę, mój Wampirku, to miłość - bo ją już mamy.

***

“W Twoje święto”

Na Twoje święto
nie biją kościelne dzwony
Ulicą nie pędzi korowód ułanów
Na Twoje święto
nie gra hejnalista
nie sprowadzają muzyków ze Stanów
Na Twoje święto
chmur na niebie nikt nie rozprasza
deszcz czasem w szyby bije
Na Twoje święto
dostojnych gości się nie zaprasza
Na Twoje święto, nikt nie pyta:
a to czyje?

Bo w Twoje święto
jeśli chcą - niech wyjeżdżają,
co drugi dziś ucieka
jeśli chcą - niech się modlą
inni w kościele
jeśli chcą - niech ignorują
szczęście człowieka

Bo w Twoje święto
To w sercu jest wesele.

***

Kocham Cię, Pawełku.

Dobro i zło: brzmi aż do przesady banalnie. Wypowiedzieć to lekkim, łagodnym tonem i zabrzmi niemalże niczym morał wyciągnięty z Czerwonego Kapturka czy tam osmolonego Kopciuszka. Ale czy kogoś to śmieszy czy nie, tacy panowie, jak bracia Grimm opisywali ponadczasowe pojęcia, o których Ewangelie, powieści, a nawet współczesne felietony traktują nadal, tyle że w sposób, który może nie bawi nas tak, jak perypetie dziewczynki w kapturku czy spragnionej zabaw nastolatce liczącej ziarna.
Lecz czym dla nas jest dobro i zło? Niebo i piekło? Anioł i szatan? Czy czasem te pojęcia nie rozmyły się i pomieszały ze sobą w ten sposób, że dobro, jak i zło stały się tylko normalnymi stanami ciała i ducha o równej wartości, co smutek, radość…a może miłość? Czy dziś o kimś możemy powiedzieć: to dobry człowiek?
Czasem mam wrażenie, że realia życia codziennego zmusiły nas do zmiany swojego postępowania, swojego charakteru, swojego ego. Wymuszają na nas jeszcze większy dystans do świata, “odwrażliwienie się” na ludzi na jeszcze większą skalę niż to miało miejsce do tej pory. Czy nie przyjęło się wśród ludzi, u mnie osobiście wywołujące odrazę, stwierdzenie głośne wśród gimnazjalnych niedorostków: “Kopać leżącego jest niehonorowo, ale bezpiecznie”? Poniżamy innych, by sobie dogodzić, by innym pokazać, jakimi to nie jesteśmy. I - niech ktoś parsknie śmiechem - stajemy się złymi wilkami albo wrednymi siostrami przyrodnimi.
Karmimy małego biesa siedzącego nam na ramieniu, głaszczemy mu plecy aż zacznie charczeć z przyjemności, sycimy się własnym chorym szczęściem kosztem innych.
Nawet jeśli diabeł to pomocniczy symbol, a piekło wcale nie istnieje, nawet jako stan duszy. A jeśli piekło i diabeł do nas nie przemawia, to czy “czynić zło/sprawiać cierpienie” nic nikomu nie mówi? I nie chodzi tu stricte o sprawianiu bólu drugiemu człowiekowi, ale sobie samemu, bo te małe występki, kiedyś urosną w nas niczym nowotwór i strawią nas od wewnątrz.

“Ego et infernum”

Zagram ci, jak mi rozkażesz
na liry cienkich strunach
spłodzę melodię
twoim uszom łagodną
Zaśpiewam ci pieśń
bezkresną
upojną
sycącą zmysły
nakarmię twą duszę głodną

Nut nie usłyszy
moje ja marne
głuche na ciebie,
gdy świece świątyni
oślepiają oczy

gdy złoto krzyża
z ozdobami błyszczącymi
mami dłonie
spocone od grania
cichego

Matka Dewocja
mnie stamtąd wyprowadzi
i w twoje przepyszne ściany
pokieruje
Matka Dewocja

Ucichną nieśmiałe
pobożne organy,
Głos chóru
Zakrzepnie w progu
wysadzanym rubinami

wchodząc myślę:
- Komu wierzyć: tobie?
Bogu?

I już jestem, już gram
Słyszysz? nowa sonata
powiedz jaka jest?
jak piękna?
jak dumna?
ja nie wiem, ja nie wiem
ja to ty i trumna

Ty to łaska
bogactwo…daj trochę!
Wyrzeknę się wszystkiego
Nawet Jego!
Odrzucę niepokalaną dziewicę
macochę.

Winem upajasz
w aksamitach kładziesz
których brak
w gotyckich murach
zdobnych tabernakulach
chrzcielnicach
ławach rzeźbionych

Jeszcze trochę złota

trochę oszustwa

i gram
i śpiewam dla Ciebie
głosem upojonych

Jest mi dobrze
Ty się śmiejesz?
Złoty klucz chowasz
do drzwi złoconych,
a w proch zamienia się
Twa peruka jasna
rogi rogi
komnata ciemna i ciasna
odór

śmiertelnych kłopotów

Chcę wyjść!
Chcę się uwolnić!
Prawda…nie byłem gotów

- Głupcze! Stąd nie ma powrotu!

Dorzucam, moim zdaniem, dwa ciekawe, a może i intrygujące cytaty, wyraźnie ze sobą sprzeczne. Pierwszy pochodzi z Pisma Świętego, drugi, jakże trafny, to sentencja anonimowa:

“Przeciwnik wasz, diabeł, jak lew ryczący krąży szukając kogo pożreć.” /1 P 5,8/

“Pierwszym nauczycielem filozofii jakiego miała ludzkość, był wąż w raju.” /Autor nieznany/

Przeszczepiono nam własne serca. Tak trudno dziś o serce, o serce od drugiego człowieka…a my je dostaliśmy. Dostaliśmy szansę od życia, dostaliśmy miłość. Ona nam pomaga czekać, dotąd dopóki znów nie będziemy mogli popatrzeć sobie w oczy, ona daje nam wiarę i siłę, by wierzyć, że pomimo kilku pstryczków w nos od losu, póki mamy siebie, wszystko będzie dobrze. Ona pozwoliła nam pokochać siebie.

Na zawsze.

***

“Przeszczep”

Zrosło się w jedno
warg dwoje
oczu dwoje
dwoje słów

Zrośnie się w jedno
znowu
powietrze
dwóch istot
wzrok
ludzi dwóch.

Niech już nic nie rozrywa
tego przeszczepu
niech łza nie spływa
ani jedna
Życie niechaj darują
choć istota nie bliska śmierci
choć istota nie biedna
niechaj darują.

Niechaj ryż się sypie
z nieba kaskadami
Niechaj odrzutów przeszczepu
nie będzie…
a tak między nami:
Ja i on
On i ja
Na zawsze i wszędzie.

“Serce to taka cząstka człowieka, która tęskni, kocha i czeka” / A. Mickiewicz /

Gdy dałam do przeczytania znajomej ten wiersz, odpowiedziała bez ogródek:”Może jakiś mniej optymistyczny wiersz ?”, ale co na to poradzić, gdy słowa same układają się w konkretne zdania, może w ten sposób ukazując głębię naszych myśli, której my sami nie znamy? Może dlatego nie należy ufać nawet samemu sobie.

Wiersz ten napisałam wracając pociągiem od Pawła, mojego Słońca. Może to ta tęsknota mnie do tego zmusiła, może nastrój pociągu - ciemność za oknem, przytłumione światło w przedziale i miarowy turkot kół.

“Powiedział mi Bóg”

Żebyś kiedyś znalazł drewno
na rodzinny dom
i wybudować go mógł.
Byś na serce
żywą tkankę znalazł” -
powiedział mi kiedyś Bóg.

Znaleźliśmy żywą tkankę na serce, teraz szukamy mocnego drewna, byśmy mogli wspólnie wybudować dom. Szukamy razem i znajdujemy sens życia. Sens życia w miłości, mimo że ono spłatało nam figla i rozrzuciło nas po Polsce. Ale to sprawia, że kochamy się mocniej. Tak mocno, jak nikt.

Dziś będzie szczerze.
Bez ubierania w kwieciste metafory.

Było pięknie. Zbyt mało? Cudownie. Jak zawsze, kiedy o jednym czasie, jednej szerokości i długości geograficznej spotkają się dwie osoby, które jedno serce posiadają na połowę. Jedno serce, które w dwóch miejscach bije, jedno serce, które dwojgu ludziom daje życie.

Kilka dni, które muszą wystarczyć na miesiąc, może dwa. Tak było. Mieliśmy kolejną szansę, by móc zatopić się w swoim wzroku, posłuchać swojego głosu, poczuć swoje ciepłe dłonie, zasnąć we wspólnych objęciach. To smutne nie móc złączyć tej drugiej połówki serca ze swoją, to smutne czekać na to tak długo, jednak póki mamy siebie - mamy szczęście, powracamy do tego miejsca o tym samym położeniu na mapie, i powracamy do swoich oczu, do swoich serc, do swoich objęć, a nasza miłość trwa, trwa niezmiennie i bezwarunkowo.

Jest naszym prywatnym absolutem.
( a metafory jednak były… )

“To”

Uszczypnij mnie,
jeśli To nie dzieje się
w rzeczywistości

To
to sen
obłokiem spowity cały

To
to marzenie
zlepek słów rzucanych
na wiatr

To jest i nie jest,
bo czasem nieświadome
wznosi się ku górze
zanosi nas w ten świat

na którym nie ma
innego
niż oczy
niż słowa
niż to,
co nas unosi,
co nas uwalnia
z więzów świata
szarych krat

Tak wiem-
to kolejne słowa
ubrane w rym

szaleją nam w uszach
bez opamiętania
ból słodki
zadają

ból chwil rozstania

***

i To

słodycz powracania

Najboleśniejsze są ostatnie chwile przed rozstaniem - turkot pociągu i nasze oddalające się sylwetki…

Nadszedł nasz upragniony czas.

Nasze kilka dni wydarte nieznośnemu losowi z dłoni i chyłkiem schowane, by ten, czasem, dla kaprysu nam go nie zabrał. Nasze kilka słów wypowiedziane prosto w oczy, a nie w słuchawkę telefonu. Nasz czas nie odliczany szybkimi impulsami.

Nasz czas, choć krótki - to warty wszystkiego.

“Latarnie”

Opiekuj się
każdym skrawkiem ciała
każdym kawałkiem
rozgrzanej skóry

Przygarniaj
pod swe ramiona moje
ramiona zmęczone
Wznoś budowle
wielkich słów
krusz rozczarowań mury.

Krusz niepewność,
co błyszczy w źrenicach
Zamieniaj w pył
dawne rozterki
Niech poczuję Twe stopy
w krętych mego ciała
ulicach.

Wchodź tam, gdzie wyziera
każdą uliczka,
Dłońmi dotykaj
faktury ścian,
oczami szukaj
wzroku okien,
na których łzy deszczu,
jak na policzkach.

Bo po pustych ulicach
ulewa szaleje
Bo po zdartym bruku
Wiatr tak mroźny wieje
Bo w matowych oknach
płomień zdycha marnie.

Wróć tu jeszcze,
jeszcze raz się zaopiekuj
ogrzej,
A oczu swych dla Ciebie
rozpalę latarnie.

Każdy z nas w swoim życiu, niczym w ubraniach, przebiera w maskach. W różnych miejscach zachowuje się różnie, w innych sytuacjach inaczej. Lecz po co, skoro prawda prędzej czy później wychodzi na jaw?

“Etykieta”

Teraz leżysz tak rozbity
patrz, to wrotkarz z personelu
zmiecie cię
jak stary kurz
jednym ruchem ciebie zniszczy
zniszczy ciebie
tak, jak wielu
pozostanie etykieta
już bez ciebie
już bez celu
sam zostanie
anioł stróż.

Co dziś jest prawdziwym celem człowieka?

Od swoich narodzin, poddawany działaniu otoczenia, najpierw uczy się wszystkiego, potem myśli, że jest właśnie tym jedynym, pełnowartościowym Człowiekiem, a potem doznaje prawdziwego katharsis, bo zostaje wrzucony razem z wszystkimi innymi, których uważał za tych, którzy dopiero się uczą, do jednego wielkiego wora. I szuka swojego miejsca w tym worze, a może niezacerowanej dziury, przez którą mógłby umknąć i dziwi się, że jest właśnie tu, że tego miejsca, ani ucieczki znaleźć nie może. Więc stara się żyć i zatraca wszystko, co było dla niego skarbem i jest zmuszony, całkowicie bez jego udziału, dostosować się do tej sytuacji i przyjąć to, co mu niesie życie bez jego ingerencji.

W zapomnienie idzie wysiłek kształtowania siebie i własnych wartości, gdy świat pokazuje nam się nie takim, jakim był do tej pory. Gdy to, co było dla nas skarbem, staje się szmirą, którą można sprzedać na pchlim targu.  Gdy mając świadomość, że Twoja dusza jest bogata w doświadczenia, uważają Cię za biedaka….Idź i zacznij sprzątać liście na ulicach, bogactwo Twojej duszy dla nikogo nie ma znaczenia!

“Dzień dobry”

A w przededniu wojny,
gdy deszcz wyjątkowo szczodry,
gdy na bruku umierają marzenia
chorym dzieciom, słabym starcom
mówić:
dzień dobry!

Najbardziej ranimy swych najbliższych- usłyszałam kiedyś i ze wstydem przytaknąć tym słowom muszę. Bo czy nie jest tak, że obcym chcemy się przypodobać, a rodzinę swoją traktujemy po macoszemu?

I po macoszemu zdarza nam się traktować własną Matkę. Mamę. Mamusię. Zdarza nam się nakrzyczeć na Nią, przekląć, ignorować, lecz ( jakie to oklepane- ktoś pomyśli ) bez Matki nie było by przecież i nas. Ona nas nosiła pod swoim sercem, Ona w bólu pozwoliła nam żyć, Ona uczyła nas być człowiekiem. I choć przecież i my, Jej dzieci i Ona, Matka, mamy tak samo wady, tak samo swoje słabości, to jednak i my nie potrafilibyśmy żyć bez Niej i Ona bez nas.

“Zdrowaś Matko”

Zdrowaś Matko
łaskiś pełna
miłości pełna
słów pełna:
kocham, wybaczę.

Błogosławiona Tyś
między niewiastami,
bo skrywasz twarz
w dłoniach, gdy płaczesz.

Módl się za nami
grzesznymi
za dziećmi Twoimi
owocami żywota

Błogosławiona Tyś
między niewiastami,
bo sama wolisz
tonąć w kłopotach.

Zdrowaś Matko,
Pan z Tobą,
gdy cierpisz
swych dzieci bólem

Zdrowaś Matko,
Pan z Tobą,
gdy dziecko swoje
tulisz czule.

Matko, Tobie włożyłabym
złocistą koronę

Twą matczyność kocham
i uciekam się pod Twoją obronę.

“Przeklęty, kto zasmuca matkę swoją” /Piotr Skarga/