Należy korzystać z życia. Ech, jak idyllicznie brzmi do zdanie, gdyby tylko nie trzeba było patrzeć na świat realistycznie. Ale trzeba, więc wróćmy na Ziemię. Miałam na myśli po prostu korzystanie z tego, że wróciłam na kilka dni z Wrocławia do Krakowa i surfowanie po internecie, którego, pożal się, Boże, jeszcze tam nie mamy. Ba! Nie mamy nawet komputera. Właśnie to i brak zimowych ciuchów w mojej szafie zmusiło nas do wyjazdu, bo, w przeciwnym razie, nie porywałabym się na wydawanie ostatnich pieniędzy na bilet do Krakowa.
Ale porwałam się i mimo to nie żałuję, choć już w środę trzeba będzie wrócić do normalnego życia, do porannego wstawania, do szkoły, do pracy, której jeszcze nie mamy, do naszego Kosia. do Wrocławia… Życie to ciągłe powroty i już się z tym pogodziliśmy, choć nie zawsze każdy ma do czego wracać. My, na szczęście, mamy i, póki się da, powracamy, a to, co dobre i już za nami, niech też powraca. We wspomnieniach.

Aha, i zostawiam wiersz, a może piosenkę bardziej. Przekaz ma raczej prosty…A może dzięki temu trudniejszy do zrozumienia?

“Szkoła”

Obok siebie siedzicie w tej szkole.
Ściągi w kieszeniach macie upchane.
Czy wiesz, że oni nie pragną dzwonka?
Bo nim zadzwoni nie wiedzą, co zadane.

Czas płynie tak szybko, że nie długo zegarmistrzowie nie poradzą sobie z naprawianiem zegarków, które nie wytrzymały takiego tempa. Nie poradzi sobie z tym nawet “zegarmistrz światła purpurowy”… A co dopiero człowiek. Dlatego właśnie nim spojrzałam na rozkład pociągów do Wrocławia – miasta tysiąca mostów i niekończącej się Odry, już byłam w tym mieście, już żyłam w nim ponad 30 dni, zadurzyłam się w nim nawet troszkę i zaniedbałam inne sprawy: rodzinę, przyjaciół, Pucusia, przeszłość i gdzieś tam w tej kolejce także i tego bloga.Od lipca hulał tu wiatr i sprzątał pustki z liści wspomnień, dlatego czas zacząć urządzać ten opustoszały zaułek pod adresem wordpress.com.

Pantha rei. Wszystko płynie i wszystko się zmienia. Paweł rozpoczął studium informatyczne, a ja turystyczne. Weekendami wsiadamy w ranny pociąg sunący leniwie między polami i grzejąc się we własnych ramionach marzymy, by usnąć głęboko i zbudzić się w niebie lub we własnym łóżku ( choć czasami te pojęcia się równoważą ), a w tygodniu zamartwiamy się nad bezrobociem i myślimy, że wszystko wkoło to piekło.

No cóż, jedyne, co przychodzi na myśl, to najprostsze: c’est la vie. Pozdrawiamy wszystkich ciepło, bo nie wiadomo, kiedy następnym razem tu zawitamy i zostawiamy wiersz – drogowskaz dla Was, ale i dla nas.

“Na szlaku”

wróć po mapę do schroniska.

Aha. Wstyd byłoby nie dodać, że do naszej małej rodzinki zawitał nowy członek – jest nim Kosiu – nasz kociak, nasze małe bobo. Ale spokojnie – napewno na takim bobo nie poprzestaniemy… O, nie!

Dawno tu nic nikt nie pisał i chyba od dziś nikt wiele już tu nie napisze.

Po ciężkiej mordędze z maturą i jeszcze cięższej z rodziną nadszedł słoneczny czas rozstań, który pasowało by należycie wykorzystać. I to nie tylko na błogi odpoczynek w cieniu starej gruszy, ale i na jakże dorośle brzmiące planowanie przyszłości. Tak, tak. Nam, którym los nie był przychylny to dumne, pawie planowanie zgotowało niespodziankę ( i to przyprawioną czarką goryczy ) dużo, dużo wcześniej niż przeciętnemu dwudziestolatkowi o studyjnych ambicjach. Przyszło nam wypadać z własnych rodzinnych gniazdek, czy to z własnej woli, czy to z woli jakiegoś nieżyczliwego/ej hipokryty/ki rychlej aniżeli niektórzy tego oczekiwali.

I tak tym razem, tym szczęśliwym ( to się okaże ) trafem, jak kamyki rzucane przez małe dziecko wróciliśmy do Wrocławia. Wróciliśmy uzbrojeni w wór doświadczeń zarówno tych miłych, jak i smutnych, radosnych i przykrych. Ale ku naszej uciesze mamy też ze sobą siebie i naszych aniołów stróżów na ramionach, choć czasem w chwilach gniewnego uniesienia i łez nie zdajemy sobie z tego sprawy. Niech więc będzie tak, jak życie tego chce.

Bywajcie chwile minione!

“Nowa epoka”

Były takie dni
w pamięci,
które ciągle przywołuję.
Wiesz, te miłe,
których zapach nęci,
jak powiew wiosny
i bocian,
co nad niwą kołuje.

Były takie dni,
a dziś
jest dzień zapłodnienia:
Oto nowa epoka
narodzi się z lodu
i kamienia
i doczeka narodzenia.

Oto nowa epoka
narodzi się z łez
i krzyku
i już w powijakach
nie umrze po wypiciu
kielichów cykut.

Ugnie się przed nią
zmora przeszłości
Na dwa kolana padnie
ugrzęźnie w piachu
wyschną jej kości
bezwładnie.

I choćby armagedon
zniszczył New York
Pragę
Choćby kiedyś piach pustyni
wypełnił Twoje oczy
Zobaczysz -
ta droga przeżyje,
a Tyś chciał z niej zboczyć.

Oto nowa epoka
zagna nas w ameryki bezludne
nieskażone
I zginą!
Zginą dni, które nie pachną
nami
Zginą cykutą zmorzone
żale
rosnące latami.

I będą takie dni,
wiesz, zrodzone w bólu
ale szczęśliwe,
których muzyka tętnić będzie
do zatrzęsienia grdyk,
a wiesz, co będzie jutro?

Ten pierwszy, głuchy krzyk.

W życiu czasami są takie momenty, kiedy można w całej okazałości dostrzec, jak bardzo niekiedy jesteśmy niekompatybilni ze światem, jaki nas otacza. Albo ze środowiskiem, z jakim, bądź co bądź w niektórych sytuacjach przymusowo, musimy obcować.
A może tylko ja mam takie dziwaczne odczucia, bo może jestem zwykłym psychoneurotykiem.A pisał swego czasu wybitny znawca takiego charakteru, Kazimierz Dąbrowski, w swoim “Posłaniu do nawrażliwych”: “Bądźcie pozdrowieni, Nadwrażliwi (…) za nieprzystosowanie do tego co jest, a przystosowanie do tego co być powinno.” Nie czuję się pozdrowiona, bo raczej jest mi to kulą u nogi, a więźnia nikt nie zrozumie. Powiesić go i szydzić z niego – ot, taki Quasimodo dziejszych czasów wyrasta z ludzi takich, jak ja. Mam tylko szczęście, że znalazłam swoją Esmeraldę męskiego rodzaju.

Wracając jednak do tych momentów – ja taki dziś miałam, taki,który dla coponiektórych może zmarnowam, ale przynajmniej uświadomiłam sobie, na jak mało mnie stać. Być o krok od pracy, przejść szkolenie i… zrezygnować. Dla niektórych kompletny brak dojrzałości, dla innych głupota, dla jeszcze innych coś jeszcze innego. Tak bywa i może wstyd mi się do tego przyznać, że tak zrobiłam, może kiedyś będę tego żałować, ale na dzień dzisiejszy nie. Czy smutno mi? Trochę. Dlaczego, skoro nie żałuję tej decyzji? Bo nie będzie pieniędzy, by móc się wynieść z tego domu…

Ale nie mam zamiaru siłą przywiązywać się do czegoś, z czym na dłuższą metę nie wytrzymam. Jak mówiłam – przynajmniej wiem, na co mnie stać. Mówcie mi Quasimodo.

“Nie pierwszy, kto pożąda szczęścia”

A nie wiesz, że szczęście już zdeflorowane?

Półmetek tego całego rabanu zwanego maturą właśnie obściskuje mnie z każdej strony. Bo chciało by się powiedzieć: “uff, połowa już odwalona”, ale zaraz wrodzony pesymizm karze myśleć, że to dopiero połowa, że te trzy kolejne egzaminy mogą w proch obrócić stres i wysiłek tych poprzednich. Ale podobno brnąć trzeba przed siebie bez względu na to, co dzieje się wokół nas. Trzeba akceptować zmiany, ale, co ważniejsze – samemu je wprowadzać, żeby potem nieświadomie nie zabrnąć aż w lepkie błoto tarapatów.

Tak więc szał zmian i zamiar przeczytania niemalże trzystu stronicowej książki w dwa dni ( owszem, o Stachurze, więc ciekawa, ale metafizyka nie ma szans, jeśli ciało, choć nafaszerowane kofeiną, zaczyna odmawiać poprawnego funkcjonowania ), tak więc ten właśnie szał zmian powolutku zaczyna przyprawiać mnie o vertige, jednak perspektywa pracy ( choć nie do końca satysfakcjonującej ), jednak pracy, która pozwoli zamieszkać nam razem, bierze górę nad tym całym błotem.

Maturą.

Kompleksami.

Akwizycją telefoniczną.

Brakiem wakacji.

I wszystkim innym, co przeklnę jeszcze w czasie tej wędrówki do śmierci. Bo i ja, jak chyba każdy z nas, ze średniowiecza wyniosłam nie tylko to, o czym piszą traktaty i encyklopedie, ale też ułamek genu homo viator.

No cóż, trzeba chyba pozwolić, by ten skorpionsowski wind of change powiał też w naszych głowach.

***

A na koniec wiersz na pamięć naszego cyprysika, którego kupiliśmy w czasie świąt i miał być naszym malutkim dzieciątkiem, którego pielęgnować mieliśmy, jak kawałek siebie, żeby potem móc cieszyć się obserwując, jak rośnie, a którego nasz chyba egoizm doprowadził do rychłej śmierci. Szkoda go, naprawdę, dlatego te kilka słów właśnie dla niego.

“Lament cyprysa”

Schnijcie korzenie,
dla was ciągle noc,
a przecież najlepiej
umierać śpiąc.

A może uda się go jakoś odratować.

Podobno… Bo jak się można dowiedzieć w trakcie nauki w liceum dwujęzycznym o profilu francuskim, język ten jest nie tylko językiem miłości, ale może przysparzać o ból głowy, wycieńczenie podczas wbijania sobie do głowy tysiąca różnych czasów i innych tym podobnych, językiem, w którym nauczyciel może Cię zrównać z krawężnikiem albo i gorzej, językiem, który produkuje za dużo śliny i zaczynasz się dławić ( jeśli można mi użyć takiej niesmacznej metafory… ).

Ale przecież nie o podsumowaniu nauki w takowym liceum miałam w tym wpisie opowiadać. Choć i to pasowałoby zrobić, bo to przecież matura, ostatnia klasa, ale i to przecież też wolność. W końcu, bezpowrotnie nie będzie trzeba wracać do tej przeklętej szkoły.

Jednak by złożyć hołd temu językowi, którego Ci, którzy go nie znają, często przeceniają, postanowiłam w tym miejscu wstawić jeden z moich wierszy, który napisałam po francusku. Jeden z kilku. Chyba najbardziej udany. A więc, moi drodzy, maintenant, c’est en francais.

PS. I nie będzie to wiersz o miłości.

“Rien de nouveau”

Sous le soleil,

rien de nouveau:

les mêmes matelots

les mêmes bateaux

qui font naufrage

et pensent qu’ils sont,

mais ils n’existent pas

là-bas

sous les bandages

leurs blessures renaissent

encore

et mangent des mensonges

en pensant

qu’ils sont omnivores.

Donc sous les bandages,

rien de nouveau.

Seulement les piqûres

sont plus profondes

qu’avant

et plus de silence

sur les visages

des hommes qui renaissent

et puis font naufrage.

A niechże ta wiosna trwa wiecznie! – a może i banalnie, może nieoryginalnie, bo w ostatnich dniach wszyscy zdają się to myśleć, ale nie mogłam nie zamieścić tego wykrzyknienia na samym początku mojego wpisu.

Tak na mnie działa to słoneczko ( “Ty kochasz mnie, a ona nie… Czemu słoneczko, czemu tak jest?” – pisał niegdyś Stachura ), słoneczko przepięknie, szlachetniejsze od platyny, a i koloru niebrzydkiego, słoneczko ciepłe, słonko wiosenne, ale i to samo, identyczne, słoneczko, które sprawia, że ręce mam w krostkach i czerwieni. Ach, świeć słońce! Dla tych dni świeżych, pogodnych gotowam i ręce oddać, byleby móc je ( tzn. słoneczko, a nie rączki ) podziwiać w pełnej okazałości. Patrzeć w niebo, mrużyć oczy, a niech i one łzawią – tak jest pięknie.

Zmarnować taki dzień? Jak? Niemożliwą rzeczą dla nas usiedzieć taki czas piękny, bezpowrotny ( bo jakże dwa dni identyczne znaleźć w roku??? ), czas, na który wszyscy narzekają, że ucieka. I my uciec postanowiliśmy mu na trochę w miejsce, gdzie on płynie, jak Bagry na przeciwko. Gdzie płoną jego szczątki, jak krzaki gdzieś w oddali bezmyślnie podpalone. Gdzie sunie powolutku, jak ostatnie obłoki na niebie i jak one – rozpływa się monotonnie. Tak, tak – zmarnować taki czas – szkoda. Zabraliśmy więc nasz ekwipunek w plecak: koc, bułki, herbatę, muzykę – “Ratuj, słoneczko” też tam było, zabraliśmy nasze uśmiechy i miękki but i w drogę. Drogę też zabraliśmy ze sobą – szła za nami, pod nami, przed nami, aż w końcu uniosła nad torami i wiaduktem nad wodę nas wniosła.

A i elektroniczny utrwalacz wspomnień zabraliśmy… I tak powstała nasza piosenka ( zainspirowana także wspólnym nadwodnym śpiewaniem SDM- u).

“Piosenka wiosenna”

Przycupnąć nad wodą na razie można,
bo ona zimna, jak lód.
Lecz chodź, zamocz nogi, poczuj, jak ziębi.
Nie szczędź zmęczonych Twych nóg.

Świat nas nie szczędzi, stresuje, i żegna,
bo kończy się życie czasem,
Więc idź, dajże słońcu opalić ramiona,
a potem skryj się w cieniu, pod lasem.

Tam nawet odkryjesz parzące pokrzywy,
Nawet Ty masz czasem dwie twarze.
Lecz pomyśl, że często zdarza Ci się przecież
kogoś pozbawić najszczerszych marzeń.

Przycupnij więc nad wodą ( bo to przecież można ),
popatrz, jak ona płynie.
Nie daj się namawiać, wejdź w to zimne życie!
Każde przecież ostatecznie minie.

Jak wyżej, oto i on:

“Przed oczyma duszy”

Usiadłszy na kanapie, przestała odczuwać, że ma nogi. Ciało, jak gdyby przekrojone na dwie części, niespokojnie zwaliło się na miękkie poduchy za plecami, a stopy pociągnęły łydki na podłogę. Oczami, kołującymi, jak sępy nad padliną, niemalże widziała, jak dolna część jej ciała spada w dół, jak rzecz każda inna, która znalazła się przypadkiem na skraju. Na krańcu czegokolwiek. Łapczywie chwytała się jakiegokolwiek punktu, na którym mogłaby zaczepić oczy. Najlepiej powiesić je tam na stryczku i nie widzieć już nic. Albo widzieć wszystko. Oczyma duszy. Czy gdzieś już tego nie słyszała? A, tak. To Shakespeare jakby usiadł bezgłośnie obok niej w śmiesznej koronkowej kryzie i w błyszczących bucikach spiętych kwadratową klamrą. Wydawało jej się, jakby mówił: “Zdaje mi się, że widzę. Gdzie? Przed oczyma…”. A więc i jemu się zdaje? – pomyślała i przetarła oczy. Moja dusza nie ma oczu! – krzyknęła w myślach – Jest ślepa i uwięziona w kalekim ciele, a ciało w kalekim świecie… William popatrzył na nią przerażony, sadowiąc jej nogi na właściwym miejscu. Jego przenikliwe oczy sprawiły, że dreszcz przebiegł jej po plecach. Była zimna i gorąca na przemian. Czego chce ta groteskowa zjawa? – pytała siebie, czując ciepło od niej bijące. Shakespeare już dawno umarł! Razem ze swoją słodką werońską parką poszedł prosto do piachu! – zdenerwowała się i tupnęła stopą o drewnianą podłogę, która skrzypnęła niemiłosiernie, jak Maria wzdychająca przed ukrzyżowanym Jezusem. Poczuła
wreszcie swoje nogi.
- Nogi damy już są sprawne – odezwał się nagle galanteryjnie William, po czym ze zdruzgotaną miną
rozpłynął się w powietrzu.

Wybaczyć, że oszpeciłam rysunkiem.

Czas wolny chyba dla każdego jest zawsze polem do popisu, by trochę pofilozofować. “Pofilozofować” – to słowo wydaje mi się tu adekwatne, bo jak można nazwać inaczej refleksje, których sam nie jesteś pewien – dla Ciebie są niezwykle ważne, wydają Ci się szczerymi wynurzeniami z głębi serca tego, co zazwyczaj ukrywasz skrzętnie, a dla kogoś innego to będą kolejny raz jakieś dziecinne rozpisywania się o niczym. Oczywista, że nie chciałabym, żeby ktoś właśnie w taki sposób oceniał to, co piszę, ale to chyba nieuniknione: blogowiska to zbieranina ludzi różnego pokroju: wieku, wykształcenia, płci, poglądów i wszystkich tych rzeczy, które ludzi dzielą, ale też które ich łączą.

Dziś jednak raczej mało kto znajdzie ze mną wspólny język w tym wpisie: ferie zaowocowały nie tylko wstawaniem o 3.40 z moim Kochaniem, ale także rozległym źródłem rozmyślań tak naprawdę o tym, co było przed nimi, a co będzie po nich i nie tylko na krótkiej przestrzeni czasowej – okres znaczących zmian w moim życiu, w jakim się znalazłam,  jeśli tylko znajdę w nim takie dni wolne, jak ferie, zawsze będzie obfitował w to, co wywołuje we mnie największe wątpliwości. I o tym pisałam w ostatnim wpisie, a dziś…

Dziś nieco poważniej, może bardziej uniwersalnie, bo o nas. Nas wszystkich. Nie tylko o dziewiętnastoletnich dziewczynach na pograniczu liceum i studiów, domu rodzinnego i własnego, ja dziecinnego i dorosłego, ja tamtego, ja tego i ja przyszłęgo. Dziś o nas.

Dokładniej – czasem lubię wędrować po stronach www przepełnionych cytatami. Wzięło się to chyba od szukania  aforyzmów do opisu gg (co dziś wydaje mi się nieco głupawe – jeśli chciałabym coś komuś przekazać, po prostu staram się temu komuś to zwyczajnie powiedzieć ) a zostało mi do dziś – ciekawe są myśli, w których mieści się wszystko. Taką myśl, wypowiedzianą przez Goethego znalazłam dziś i pozwoliłam sobie dopowiedzieć do niej kilka słów. Oczywiście w formie wiersza:

“Pieśń do nieczynnych”

Powiedzcie…Powiedzcież nam od razu!
Lecz zmuszano nas do błądzenia
z głowami w dół
Słabsi szeptali: powiadomcie żonę…
I zginali się w pół
Zaszeptał ktoś i złapał się za brzuch:
“Życie nieczynne jest to śmierć przed zgonem.”
Goethe, Goethe niewdzięczniku!
Tyle jest biernych na świecie,
a Ty sprawiasz, że ulatuje im duch.

A teraz spytaj siebie: Czy ja jestem nieczynny?

To niesamowite, jak bardzo zmienić się może rodzina. Lub być cały czas inną niż Ci się wydawało, ukrywając to skrzętnie. No,  może czasem, siedząc samemu w pokoju za zamkniętymi drzwiami, dało się usłyszeć kilka, kilkanaście….kilkadziesiąt… niemiłych słów.

To niesamowite, jak ludzie, zwierzęta obdarzone przecież uczuciami, kupują je sobie u innych. Tyle czasu. Tyle czasu żyć w błędzie i nie widzieć prawdy. Tylko trwoga i ogromna wściekłość, której nie ma, gdzie wyładować pozostaje. Pozostaje i burzy się w Tobie, jak woda w czajniku elektrycznym. Ale tym razem nie wypijesz gorącej herbaty – czeka na Ciebie gorzki szatan z najtańszej kawy. Albo cebula młoda. Taka, co szczypie najwięcej, bo przecież w razie, gdy ktoś zobaczy, jak cicho łkasz, masz usprawiedliwienie – kroiłeś cebulę.

I co zrobić? Akurat, gdy staję przy jednych z najważniejszych wyborów w moim życiu, akurat wtedy to nasiliło się jeszcze bardziej. Co zrobić? Iść w jedną stronę, w tę, na którą liczą bliscy i tę, w którą idą wszyscy równieśnicy, lecz nadal obcować z tymi, którzy burzą w Tobie uczucia, czy podążyć w stronę drugą – rzucić to, czego wszyscy ode mnie wymagają, pójść własną ścieżką i żyć w spokoju?

Nie wiem, co robić… Iść na studia i codziennie dostawać ataku nerwicy, czy do pracy i znaleźć lokum daleko od ludzi, w których burzą się nie nerwy, lecz hipokryzja?

Co robić, do cholery…

Roztrzaskana jestem na dwie połowy i dwa cherubiny, oba identyczne siedzą mi na przeciwnych ramionach i mówią coś innego. Lecz każda z ich wypowiedzi ma plusy i minusy, wady, zalety, desavantages et avantages, cechy dobre i złe, vitium et virtus.

Mało czasu zostało na przemyślenie tego wszystkiego. Coś trzeba wybrać, ludzie się przecież nie zmienią.

Póki co wstawię tu jeden ze starszych wierszy, który kiedyś tam napisałam i zgubił się i szalałam z żalu, że się zgubił i go odnalazłam i jest… Tak dla przeciwwagi.

“Święcenie”

Niedziela minęła,
jak nie
niedziela
jak sen rozkoszny
płynący w pościelach
jak słodycz
najmilsza
miodu.

Niedziela minęła,
jak nie niedziela
Daleko od okna
w szronowych wzorach.
Daleko od chłodu.

I niech usnąwszy
nie zagubię
snu
w pościeli miękkiej
w tym stosie piór

W miękkości chmur
niech nie zasnę
twardo.

Niech róża
przy łóżku
związana kokardką
nosa nie zabałamuci.

Niech słyszę,
jak coś
nad moim nosem
nucisz.

Niech słyszę tykanie
budzika.

Niedziela była
i powoli znika.
Jej dane zakłamane
w spalonych metrykach
ktoś ciągle chciałby
zmieniać,
powielać,
a ona ginie, ginie
w pościelach.

I mija niedziela,
jak nie niedziela
zwabia porankiem
do poduch nęci.

Leżmy, Kochanie -
dzień święty należy święcić.